Doodmoe op wintersport

Doodmoe op wintersport.
Vandaag begint de voorjaarsvakantie. Op dit moment meldt de verkeersinformatie al de eerste files op de snelwegen richting de sneeuw. Vlug, kinderen uit school en rijden maar. Zo snel mogelijk. Geen tijd te verliezen.

“Is het gas uit?”
“De schuur op slot?”
“Heb jij boven de ramen dicht gedaan? Er wordt zoveel ingebroken in de buurt.”
“Waar zijn de papieren?”

Vanaf de achterbank klinkt een kreet: “ik ben Bert vergeten!”
Wat zo ongeveer betekent dat je kunt omkeren. Zonder Bert, de onafscheidelijke knuffel van een van de kinderen is vakantie vieren onmogelijk.

De rit valt tegen. Goed dat je op tijd vertrokken bent, denk je bij jezelf. Anders had de reis nog langer geduurd. Nu ben je in ieder geval ’s avonds laat op je bestemming. Doodmoe. Maar ach, dat was je toch al.

Het sneeuwt als je de volgende ochtend naar de piste loopt. Het zicht is beperkt. Lekker vroeg opgestaan. Op tijd voor de eerste lift. Je voelt je na de lange autorit en  korte nacht gesloopt, maar ach , gesloopt dat was je toch al. Je bent in ieder geval lekker buiten. Frisse lucht is goed voor een mens.

De lift brengt je naar 2200 meter. Het waait. Snel weg hier. Skiën.
Daar kwam je voor. Het zicht is bijster slecht. Je tuurt dwars door inmiddels opgekomen hoofdpijn heen. Welke kant op?

Een half uur later zit je binnen in het restaurant. Thee en paracetamol moeten de hoofdpijn bestrijden. Jij wilt door. Maar het gaat niet. Het weer zit tegen. De kinderen jengelen dat ze liever gaan sleeën en je vrouw durft niet verder.

Irritatie neemt toe. Was je hiervoor in vijftien lange uren naar Oostenrijk gereden? Had je hiervoor drie uur in de file gestaan bij München? Doodmoe was je, maar wanneer je daaraan zou toegeven was je nergens meer. Gewoon doorgaan is het allerbeste. Zo heb je dat altijd gedaan en dat werkte ook.

Herken je deze situatie? En dit soort vermoeidheid?
Dan is de kans groot dat je in de gevarenzone zit op weg naar overspannenheid en ernstiger: een burn-out.

Het was misschien nog niet eerder in je opgekomen, maar het kan anders.  Leuker, blijer en meer ontspannen.

Maak je geen illusie. Er bestaat geen quick fix. Maar er is wel een manier om iets te doen aan je vermoeidheid zonder dat je in bed moet gaan liggen met de gordijnen dicht.

Bekijk de situatie eens op een andere manier.  Vraag jezelf eens af of het aantal dagen van de vakantie bepalend is voor de mate waarin je geniet.  Biedt zeven dagen genieten meer genot dan zes dagen? Als je economische wetten mag geloven dan neemt de behoefte af naarmate de beleving en tijd voortduurt.

Stel dat je een dagje later vertrekt.
Dat je eerst in alle rust even uitblaast. De tijd neemt om samen ’s morgens koffie te drinken en de spullen bij elkaar te pakken. Dat je aandacht kunt besteden aan je kinderen door samen de films en luisterboeken te verzamelen voor in de auto.

Een dag later reizen scheelt enorm in verkeersdrukte. Van files is niet of nauwelijks sprake. De reisduur is beduidend korter. Op tijd arriveer je op de plaats van bestemming. Alle tijd om nog te acclimatiseren. De volgende dag begin je aanmerkelijk ontspannender aan de eerste ski-afdaling. Wanneer het slecht weer is, kun je het laten voor wat het is.  Een uurtje extra slapen is ook heerlijk en de volgende dag is het weer vast veel beter. Het komt zelden voor dat het non-stop sneeuwt een hele week.

Je kunt nog veel meer leren om blijer en ontspannen te zijn. Leren met minder stress te leven en je veel beter te voelen.
Hoe?
Door deel te nemen aan de training Mindfulness die Blomcoaching.nl organiseert.  Check hier de trainingsdata

Interesse? Neem dan gerust contact op met Annelies Blom, 06-24447688.